حالا اگه قراره که نباشی... قراره که بری تو قصه جاشی...

بذار بذارمت یه جو معرفت... موندنی میشه با قلم رفاقت...

     ......................................................

  صحرای گونه هات چه ردپایی رو خیسی اشکای مرده داره...

               منغار سرخ گفتن از جدایی راهی به جز کوچ از قفس نداره...

  ای پولک نازک ضمیر_ شیشه کاری بکن شب بشکنه زـ ریشه...

             ناخن بزن با زلف خود بر گیتار /ناشی نشو از سکته های رگبار...

 کو تا ستاره سر بره از عالم / پندار شب کو تا بگیره ماتم...

           سایه کنایه از منه منه ناب... خورشید به سایه می زنه چه کمیاب...

   زانو به رویا می زنم می خونم... واسه یه بار قدر "تب" و می دونم...

    همسفر روزهای سینمایی/ دنباله ی ماه خوش رهایی

                                      سرچشه زلال ساعت عشق/ لب تشنه یار بد هوایی!

   میخک پرپرم به غنچه نشست/ رفت و تو بیداری شب پیله بست...           

                                    عکس های خاک گرفتمو "نو" فروخت/ میز به گل نشسته مون رو شکست.

  حرف از جدایی نیست خیانت شده/ به ساعتی که زنگ نفرین شده...

                                  دل با قلم می کنه بازی که چی!؟/ هنگامه دوست دختر رامین شده! 

  می دانم شاعر نیستم... و خوشحالم که اولین نفری ام که این حقیقت را زمزمه می کند!

کی باورش میشد یه روز کنار من بشینی/ سر روی شونم بذاری اشک از چشام بچینی

کی باورش میشد یه روز تموم شه این جدایی/ "مال منی!" بشه بازم سر فصل آشنایی

کی باورش میشد یه روز ته بکشه دوباره/ اشک های بی صدای من... خاموشی ستاره!

پس بیا معطلش نکن... زوده برای اون "آه" / اون "آه" دردسر ساز... اون "آه" سرد کوتاه!

زود بیاد معطلش نکن... دیره واسه "نبودن"/ رقصیدنه برنامه مون!... ترانه ای سرودن!

چه کارایی که نمیشه با چشمای ترت کرد/ چه خیسی یه بی غشیه تو اون نگاه بی درد

روی سخن باتوئه و سمت ترانه با توست/ شب از غش و قهقهه مرد... سرش ستاره ای جست

پر سخنی نکرده ام... تمام...حرف دل بود/ از این سکوت آخری بد جور دلم  خجل بود...

ترانه ها آخر کار میشن یه "آه" کوتاه/ میشن یه باریکه واسه پنجره های بی ماه!

ترانه ها وسوسه ان... گرچه هوس نمی کنم/ این پاره شعرارو  واسه نگاه تو پست نکنم!