حالا اگه قراره که نباشی... قراره که بری تو قصه جاشی...

بذار بذارمت یه جو معرفت... موندنی میشه با قلم رفاقت...

     ......................................................

  صحرای گونه هات چه ردپایی رو خیسی اشکای مرده داره...

               منغار سرخ گفتن از جدایی راهی به جز کوچ از قفس نداره...

  ای پولک نازک ضمیر_ شیشه کاری بکن شب بشکنه زـ ریشه...

             ناخن بزن با زلف خود بر گیتار /ناشی نشو از سکته های رگبار...

 کو تا ستاره سر بره از عالم / پندار شب کو تا بگیره ماتم...

           سایه کنایه از منه منه ناب... خورشید به سایه می زنه چه کمیاب...

   زانو به رویا می زنم می خونم... واسه یه بار قدر "تب" و می دونم...

    همسفر روزهای سینمایی/ دنباله ی ماه خوش رهایی

                                      سرچشه زلال ساعت عشق/ لب تشنه یار بد هوایی!

   میخک پرپرم به غنچه نشست/ رفت و تو بیداری شب پیله بست...           

                                    عکس های خاک گرفتمو "نو" فروخت/ میز به گل نشسته مون رو شکست.

  حرف از جدایی نیست خیانت شده/ به ساعتی که زنگ نفرین شده...

                                  دل با قلم می کنه بازی که چی!؟/ هنگامه دوست دختر رامین شده! 

  می دانم شاعر نیستم... و خوشحالم که اولین نفری ام که این حقیقت را زمزمه می کند!